Spastische voet

Spasticiteit is een overdreven weerstand, die wordt veroorzaakt door een reflex in een spier. De peesreksensoren registreren dat een spier plotseling langer wordt waarna door middel van zenuwcellen in het ruggenmerg die via een motorische zenuw lopen, er voor zorgen dat de spier zich weer verkort. Deze reflex wordt normaliter vanuit de hersenen via lange banen in het ruggenmerg geremd zodat ze niet overdreven werken en daardoor bewuste (aangestuurd vanuit  de hersenen) bewegingen kunnen tegenwerken.

Bij schade van de hersenen (bijvoorbeeld door een beroerte) of ruggenmerg (bijvoorbeeld door een dwarslaesie) wordt deze reflex onvoldoende geremd waardoor een overdreven reactie optreedt. Dit leidt tot een spasme, een verhoogde spiertonus waardoor het normale bewegen van een arm, naast een gedeeltelijke verlamming, parese genaamd, bemoeilijkt wordt.

In sommige gevallen zijn spasme ook beperkt nuttig omdat ze door de verhoogde spierspanning zorgen dat een gedeeltelijk verlamd been of arm toch nog een steunfunctie kan hebben. Mensen staan dan op hun spasme.

Spasticiteit kan ontstaan tijdens de zwangerschap, of tijdens de geboorte, maar kan ook later ontstaan, na een dwarslaesie of hersenbeschadiging zoals een beroerte, hersenkneuzing of Multiple sclerose.

Voetafwijkingen komen vaak voor bij spastische voeten. Vaak wordt de voet een spitsvoet en kantelt het enkelgewricht naar buiten, zodat u op de buitenkant van de voet gaat lopen. Soms is deze voetstand door middel van een operatie nog te corrigeren.

Verder  kan er vaak een beenlengte verschil, klauwtenen voorkomen of kan de voet of het been niet geheel meer opgetild worden tijdens het lopen. U krijgt dan een  “klapvoet” of  “sleept” met een been.

Voor de behandeling is het belangrijk te weten dat u met een centraal neurologische aandoening onverwacht kan reageren op prikkels. U trekt bijvoorbeel de voet of het been terug. Een dergelijke onverwachte beweging vergroot het gevaar op verwondingen.